Blog – Europa mniej znana | Centrum Mieroszewskiego

Ormianie wiedzą, ile kosztuje uzależnienie energetyczne, bo przeżyli jego najgorszą wersję. Kiedy rozpadł się Związek Radziecki, na początku lat 90. ubiegłego wieku, dwa sąsiednie państwa – Azerbejdżan i Turcja zamknęły swoje granice, a paliwo, które napędzało kraj, przestało płynąć. Ogrzewanie wyłączano na całe zimy. Prąd pojawiał się tylko na kilka godzin w ciągu dnia. Ludzie palili własne meble i wycinali drzewa w parkach, by przetrwać chłody. Równolegle waliła się gospodarka – w ciągu kilku krótkich lat produkcja krajowa spadła o ponad połowę. Pamięć o tych wydarzeniach jest ciągle obecna i to właśnie dlatego każdej poważnej rozmowie o armeńskiej energii powraca jedno słowo: uzależnienie.

Sześć lat po Aksamitnej Rewolucji społeczeństwo Armenii trudno jest „czytać” przez pryzmat politycznych etykietek. Optymizm, który wypełniał ulice w czasie rewolucji 2018 r. dawno ustąpił na rzecz bardziej skomplikowanych emocji. 44-dniowa wojna z Azerbejdżanem, wymuszone przesiedlenia ponad 100 tys. Ormian z Górskiego Karabachu w 2023 r. i nieustające obawy o bezpieczeństwo, zmieniły politykę kraju i sposób, w jaki ludzie myślą o jego przyszłości. 

Pojęcie Global East pozwala lepiej opisać kraje Kaukazu Południowego, wychodząc poza uproszczone postrzeganie, przedstawiające je jako państwa uwięzione „pomiędzy Wschodem i Zachodem”. Poza opowieść, w której Kaukaz Płd. pozostaje tylko cieniem dawnego imperium albo przedpolem cudzej rywalizacji.

7 czerwca w Armenii odbędą się wybory parlamentarne. Przypadają one na okres zmian geopolitycznych w regionie i w samej Armenii.

Moskwa raz za razem oblewa egzamin na sojusznika. Syria, Armenia, Wenezuela, Iran – to kolejne przypadki niestałości uczuć Kremla, który nie chce lub nie jest w stanie iść na pomoc partnerom, gdy nastają u nich ciężkie czasy. Czy to wyłącznie wojna przeciwko Ukrainie jest przyczyną tego, że Putin przestał dbać o swoich sojuszników? 

O projekcie Szlaku Trumpa czyli TRIPP (Trump Route for International Peace and Stability) stało się głośno latem ubiegłego roku, gdy liderzy Armenii Nikol Paszynian i Azerbejdżanu Ilham Alijew oraz prezydent USA Donald Trump podpisali deklarację waszyngtońską, parafując porozumienie pokojowe po dwóch wojnach o Górski Karabach i dekadach prób uregulowania, które ostatecznie Azerbejdżan rozstrzygnął na swoją korzyść siłowo.