Blog – Europa mniej znana | Centrum Mieroszewskiego

Chociaż promuje się jako forpoczta walki z zachodnim historycznym kolonializmem, to właśnie Rosja pozostaje dzisiaj państwem kolonialnym, czego przejawem w ostatnich dekadach były wojny wewnątrz Federacji Rosyjskiej, jak i agresja zewnętrzna, w tym ta największa – wobec Ukrainy.

O projekcie Szlaku Trumpa czyli TRIPP (Trump Route for International Peace and Stability) stało się głośno latem ubiegłego roku, gdy liderzy Armenii Nikol Paszynian i Azerbejdżanu Ilham Alijew oraz prezydent USA Donald Trump podpisali deklarację waszyngtońską, parafując porozumienie pokojowe po dwóch wojnach o Górski Karabach i dekadach prób uregulowania, które ostatecznie Azerbejdżan rozstrzygnął na swoją korzyść siłowo.

W ciągu ostatnich dwóch lat rząd Gruzińskiego Marzenia przeszedł od punktowych nacisków na krytyków – z opozycji, mediów czy NGO – do systemowej restrukturyzacji i podporządkowania sobie sfery publicznej.

Alaksandr Łukaszenka, ku zaskoczeniu wielu, stał się jednym z głównych beneficjentów drugiej prezydentury Donalda Trumpa. Już od ponad roku Mińsk i Waszyngton działają na rzecz normalizacji relacji.

Debata o zjednoczeniu Mołdawii z Rumunią dość regularnie powraca do debaty publicznej państwa nad Prutem. I chociaż w ostatniej dekadzie poparcie dla tego pomysłu zyskało więcej zwolenników, wciąż nie można mówić o szerokim konsensusie.

Swoje relacje nazywają „świętymi”, a siebie nawzajem – „braćmi”. Historia aliansu Władimira Putina i Alaksandra Łukaszenki nie jest jednak kroniką szczerzej przyjaźni, a – szantażu, niespełnionych ambicji imperialnych i strachu przed utratą władzy. Jak dyrektor sowchozu, który marzył o tronie na Kremlu, przekształcił się w wasala, dla którego Putin stał się jedynym gwarantem przetrwania?