Blog – Europa mniej znana | Centrum Mieroszewskiego

Liczenie kobiet w parlamentach, rządach i administracji nie wystarcza do zrozumienia politycznej nierówności na obszarze postsowieckim, bo reprezentacja nie jest tożsama z podmiotowością. Sama obecność kobiet jest ważna, ale nie wystarcza, jeśli definicja władzy pozostaje niezmienna i utożsamia przywództwo z dominacją, bezpieczeństwo z „silną ręką”, patriotyzm – z militaryzmem, a państwo – z hierarchiczną rodziną kierowaną przez politycznego ojca.

Kampania rekrutacyjna na białoruskie uniwersytety ujawniła niepokojące tendencje. Na uczelniach medycznych, które tradycyjnie uznawane są za najbardziej prestiżowe w kraju, doszło do znacznego spadku progów punktowych. Przyczyną spadającego zainteresowania czołowymi uczelniami jest archaiczny system przymusowego nakazu pracy, który zmusza absolwentów do odpracowywania studiów. 

Choć tożsamościowo-historyczny spór o zjednoczenie Mołdawii i Rumunii ma charakter egzystencjalny – jego stawką jest przecież samo istnienie państwa i narodu mołdawskiego – to zaangażowani w niego aktorzy zdają się brać w nim udział i podsycać go nie tyle z myślą o przyspieszeniu bądź zablokowaniu potencjalnej fuzji, ile raczej dla osiągania doraźnych celów politycznych. Jak więc instrumentalizowany jest temat „unirei"?

Dla proeuropejskich Mołdawian miniony czerwiec przyniósł cios w najbardziej bolesne miejsce. Dziennikarze śledczy ujawnili aferę korupcyjną wokół państwowej spółki MoldATSA, rzucającą podejrzenia na osoby bliskie władzom, w tym kuzynkę prezydentki Sandu, która była zatrudniona jako rzeczniczka spółki.

Sześć lat po Aksamitnej Rewolucji społeczeństwo Armenii trudno jest „czytać” przez pryzmat politycznych etykietek. Optymizm, który wypełniał ulice w czasie rewolucji 2018 r. dawno ustąpił na rzecz bardziej skomplikowanych emocji. 44-dniowa wojna z Azerbejdżanem, wymuszone przesiedlenia ponad 100 tys. Ormian z Górskiego Karabachu w 2023 r. i nieustające obawy o bezpieczeństwo, zmieniły politykę kraju i sposób, w jaki ludzie myślą o jego przyszłości. 

Partia władzy Gruzińskie Marzenie powołała dziesięcioosobową rządową komórkę do monitorowania mediów społecznościowych pod kątem obraźliwego języka. To najnowsza odsłona tego, co organizacje praw człowieka nazywają „wyrafinowaną architekturą represji”. Krytycy nie wierzą w zapewnienia o dobrych intencjach władz i widzą w nowej strukturze narzędzie cenzury.