Blog – Europe less known | Mieroszewski Centre

Armenians know how much energy dependence can cost because they have lived through its worst form. When the Soviet Union collapsed in the early 1990s, two neighbouring countries – Azerbaijan and Turkey – closed their borders, and the fuel that kept the country running stopped flowing. Heating was switched off for entire winters. Electricity was available for only a few hours a day. People burned their own furniture and cut down trees in parks to survive the cold. At the same time, the economy was collapsing: within just a few years, domestic production fell by more than half. The memory of those events remains vivid, which is why one word returns in every serious discussion about Armenia’s energy sector: dependence.

Sześć lat po Aksamitnej Rewolucji społeczeństwo Armenii trudno jest „czytać” przez pryzmat politycznych etykietek. Optymizm, który wypełniał ulice w czasie rewolucji 2018 r. dawno ustąpił na rzecz bardziej skomplikowanych emocji. 44-dniowa wojna z Azerbejdżanem, wymuszone przesiedlenia ponad 100 tys. Ormian z Górskiego Karabachu w 2023 r. i nieustające obawy o bezpieczeństwo, zmieniły politykę kraju i sposób, w jaki ludzie myślą o jego przyszłości. 

Pojęcie Global East pozwala lepiej opisać kraje Kaukazu Południowego, wychodząc poza uproszczone postrzeganie, przedstawiające je jako państwa uwięzione „pomiędzy Wschodem i Zachodem”. Poza opowieść, w której Kaukaz Płd. pozostaje tylko cieniem dawnego imperium albo przedpolem cudzej rywalizacji.

7 czerwca w Armenii odbędą się wybory parlamentarne. Przypadają one na okres zmian geopolitycznych w regionie i w samej Armenii.

Moskwa raz za razem oblewa egzamin na sojusznika. Syria, Armenia, Wenezuela, Iran – to kolejne przypadki niestałości uczuć Kremla, który nie chce lub nie jest w stanie iść na pomoc partnerom, gdy nastają u nich ciężkie czasy. Czy to wyłącznie wojna przeciwko Ukrainie jest przyczyną tego, że Putin przestał dbać o swoich sojuszników? 

O projekcie Szlaku Trumpa czyli TRIPP (Trump Route for International Peace and Stability) stało się głośno latem ubiegłego roku, gdy liderzy Armenii Nikol Paszynian i Azerbejdżanu Ilham Alijew oraz prezydent USA Donald Trump podpisali deklarację waszyngtońską, parafując porozumienie pokojowe po dwóch wojnach o Górski Karabach i dekadach prób uregulowania, które ostatecznie Azerbejdżan rozstrzygnął na swoją korzyść siłowo.